Terug naar Waar werken wij

Achtergrondinformatie over Masiphumelele

Masiphumelele betekent ‘wij zullen slagen / we will succeed’ in Xhosa.

Masiphumelele is een van de kleinere townships in de provincie Western Cape in Zuid Afrika. Het ligt ongeveer veertig kilometer ten zuiden van Kaapstad aan de M65 tussen Noordhoek en Kommetjie. Het aantal inwoners varieert tussen de 40.000 en 50.000. Het township was oorspronkelijk bedoeld voor 25.000 mensen.

De bewoners zijn  voornamelijk Xhosa , afkomstig van het platteland van de Eastern Cape. Zij zijn naar de Westkaap vertrokken op zoek naar werk. 

Tussen 1948 en 1994 was er in Zuid Afrika sprake van het apartheidsregime. Alle rassen, blank, coloured en zwart, maar ook zwart onderling, werden van elkaar gescheiden. Ze kregen allemaal een eigen ‘thuisland’ toegewezen. Alle voorzieningen werden gescheiden. De coloured en zwarte bevolking werd de toegang tot vele voorzieningen ontzegd en moesten hun bezittingen verlaten. Ze moesten vaak hun toevlucht nemen tot de townships, de krottenwijken zoals je ze ook nu nog bij bijna elke grotere stad aantreft of bouwden hun eigen informele nederzettingen. 

In het begin van de jaren 80 begonnen 400-500 mensen een informele nederzetting in de buurt van het huidige Masiphumelele. Deze groep mensen werd, als gevolg van de apartheidswetten, steeds verjaagd naar Khayelitsha, een groot township bij Kaapstad. Voor de mensen die werk gevonden hadden in de buurt van Noordhoek en Fishhoek een groot probleem. Khayelitsha lag ruim 30 km verderop. Steeds opnieuw vestigden ze zich dus weer op dezelfde plek. In die jaren bouwden ruim 8000 mensen hun “shacks” (een krot gemaakt van afvalmateriaal en alles waarmee je maar kunt bouwen, vaak hout en golfplaat) en begonnen hun eigen gemeenschap.

In 1992 is Masiphumelele officieel geadopteerd door Kaapstad en dus geen informele nederzetting meer. Kaapstad heeft basisvoorzieningen aangelegd (straten, elektriciteit, water, riolering). Recent is er een bus- en taxistation aangelegd en aan de overkant een brandweerpost.  Tot 1995 was er geen school of medische voorziening. Momenteel is er een basisschool, een high school ( net buiten Masiphumelele gesitueerd), diverse kerkgebouwen(ook informele), een kliniek, een opvanghuis voor HIV besmette kinderen, een voorziening voor gehandicapte kinderen, 7 geregistreerde kinderdagverblijven ( Early Child Development -centra)  en een centraal gelegen educatieve voorziening (The Library). Veel hiervan is tot stand gekomen door inspanningen van diverse non-profit organisaties. De stichting Masicorp heeft hier sinds 1999 veel werk verricht en doet dit nog steeds met veel enthousiasme en doorzettingsvermogen. Daarnaast zijn op dit moment meer dan 20 informele kinderdagverblijven/crèches  actief.  Dit aantal wisselt nogal.  Op zijn best zijn dit relatief goede crèches die net niet ( kunnen) voldoen aan de regels  voor registratie; op zijn slechts zijn dit crèches in shacks, zonder daglicht, zonder toiletten en zonder materiaal waar kinderen worden opgevangen door moeders die niet opgeleid zijn om voorschoolse educatie vorm te geven. 

Hoewel er betere huizen en flats zijn gebouwd  leeft 90% van de bevolking nog steeds in shacks.  Het slechtste deel van Masiphumelele zijn de zgn. Wetlands. Een moerassig stuk wat eigenlijk niet voor bewoning bestemd is en waar bewoners regelmatig verjaagd worden. Als gevolg van woningnood blijven mensen zich daar steeds weer vestigen. Vanwege problemen in buurlanden zijn ook mensen uit Zimbabwe en Malawi in Masiphumelele komen wonen. In de wetlands is geen infrastructuur. Electriciteit wordt afgetapt van  bestaande lantaarnpalen. Vaak wordt ook nog petroleum gebruikt voor lampen of koken. Of hout.

In een shack is geen eigen water en toiletvoorziening.  Hiervoor ben je aangewezen op centrale punten, waar je water kunt halen en waar een aantal toiletten staan. Koken doe je op een kampeerfornuisje en elektriciteit moet je kopen van de eigenaar van de grond. In een ‘shack’ wordt soms geleefd met 5-6 personen en bij toerbeurt geslapen in het enige bed dat er staat.

Er is veel werkloosheid in Masiphumelele.

Een doorsnee familie: als het mee zit heeft de moeder zo’n 3 dagen per week werk als schoonmaakster. Ze moet kosten maken voor het transport naar en van haar werk. Vader is er niet of heeft geen vast werk. Iedere dag loopt hij langs de hoofdweg, en met hem honderden anderen, in de hoop dat er iemand passeert die hem een of meerdere dagen werk aanbiedt. Per gezin zijn er gemiddeld 3 kinderen. Het kinderdagverblijf kost geld, de basisschool niet maar wel het uniform, de schoolmaaltijden, de schoolspullen. Door al deze kosten  rest vaak slechts 10 Rand  (= ongeveer  €0,58 !) per dag per persoon om van te eten. Er wordt  weinig gevarieerd en slecht voedsel gegeten. De meeste mensen hebben vaak honger. Of noodgedwongen wordt de keuze gemaakt om kinderen niet naar de crèches of school te laten gaan. 

Voor een korte ritje door hoofdstraat van Masi, klik hier.

Wil je een kleine wandeling door de Wetlands dan klik hier