Terug naar Waar werken wij

Achtergrondinformatie over Masiphumelele

Masiphumelele betekent ‘wij zullen slagen / we will succeed’ in Xhosa.

Masiphumelele is een van de kleinere townships in de provincie Western Cape in Zuid Afrika. Het ligt ongeveer veertig kilometer ten zuiden van Kaapstad aan de M65 tussen Noordhoek en Kommetjie. Er wonen ongeveer 40.000 mensen. Het township was oorspronkelijk bedoeld voor 25.000 mensen.

De bewoners zijn Xhosa en afkomstig van het platteland van de Eastern Cape op zoek naar werk en een beter leven. Tussen 1948 en 1994 was er in Zuid Afrika sprake van het apartheidsregime. Alle rassen, blank en zwart maar ook zwart onderling werden van elkaar gescheiden. Ze kregen ook allemaal een eigen ‘thuisland’ toegewezen. Ook alle voorzieningen werden gescheiden. De zwarte bevolking werd de toegang tot vele voorzieningen ontzegd en moest ook hun bezittingen verlaten. Ze moest vaak haar toevlucht nemen tot de township, de krottenwijken zoals je ze ook nu nog bij bijna elke grotere stad aantreft. In het begin van de jaren 80 begonnen 400-500 mensen een informele nederzetting in de buurt van het huidige Masiphumelele. De groep mensen werd, als gevolg van de apartheidswetten, steeds verjaagd naar Khayelitsha, een groot township bij Kaapstad. Voor de mensen die werk gevonden hadden in de buurt van Noordhoek en Fishhoek een groot probleem. Khayelitsha lag ruim 30 km verderop. Steeds opnieuw vestigden ze zich weer op dezelfde plek, op het laatst rond 1991 toen de Apartheid eindigde. Enkele duizenden inwoners van Khayelitsha voegden zich bij hen, allen op zoek naar werk. In die jaren bouwden ruim 8000 mensen hun “shacks” (een krot gemaakt van afvalmateriaal en alles waarmee je maar kunt bouwen, vaak hout en golfplaat) en begonnen hun eigen gemeenschap. Tot 1995 was er geen school of medische voorziening. In 1992 is Masiphumelele officieel geadopteerd door Kaapstad en dus geen informele nederzetting meer. Kaapstad heeft basisvoorzieningen aangelegd (straten, elektriciteit, water, riolering). Momenteel is er een basisschool, een high school, een kliniek, een opvanghuis voor HIV besmette kinderen, een voorziening voor gehandicapte kinderen, een kinderdagverblijf en een centraal gelegen educatieve voorziening (The Library). Veel hiervan is tot stand gekomen door inspanningen van diverse non-profit organisaties. De stichting Masicorp heeft hier veel werk verricht en doet dit nog steeds met veel enthousiasme en doorzettingsvermogen. Er zijn inmiddels ook betere huizen en gebouwen, maar 90% van de bevolking leeft nog steeds in shacks. Water en toilet moet men delen met vele anderen. Koken doe je op een kampeerfornuisje en elektriciteit moet je kopen van de eigenaar van de grond. In een ‘shack’ leef je met 5-6 personen, soms slaap je bij toerbeurt in het enige bed dat er staat. Er is veel werkloosheid in Masiphumelele. Een doorsnee familie: als het mee zit heeft de moeder zo’n 3 dagen per week werk als schoonmaakster. Ze moet kosten maken voor het transport naar en van haar werk. Vader is er niet of heeft geen vast werk. Iedere dag loopt hij langs de hoofdweg, en met hem honderden anderen, in de hoop dat er iemand passeert die hem een of meerdere dagen werk aanbiedt. Per gezin zijn er gemiddeld 3 kinderen. Het kinderdagverblijf kost geld, de basisschool niet maar wel het uniform, de schoolmaaltijden, de schoolspullen. Alle inkomsten en kosten in totaal laat vaak niet veel meer over dan 10 Rand  (= ongeveer  €0,65 !) per dag per persoon om van te eten. Er wordt dus weinig gevarieerd en slecht voedsel gegeten. De meeste mensen hebben vaak honger. Voor een korte wandeling door Masi, klik hier.

Cape-town-masiphumelele-township-road-sign