Terug naar Waar werken wij

Achtergrondinformatie over Masiphumelele

Masiphumelele betekent ‘wij zullen slagen / we will succeed’ in Xhosa.

Masiphumelele is een van de kleinere townships in de provincie Western Cape in Zuid Afrika. Het ligt ongeveer veertig kilometer ten zuiden van Kaapstad aan de M65 tussen Noordhoek en Kommetjie. Het aantal inwoners varieert tussen de 40.000 en 50.000. Het township was oorspronkelijk bedoeld voor 25.000 mensen.

De bewoners zijn  voornamelijk Xhosa , afkomstig van het platteland van de Eastern Cape op zoek naar werk en een beter leven. Tussen 1948 en 1994 was er in Zuid Afrika sprake van het apartheidsregime. Alle rassen, blank, coloured en zwart, maar ook zwart onderling, werden van elkaar gescheiden. Ze kregen allemaal een eigen ‘thuisland’ toegewezen. Alle voorzieningen werden gescheiden. De coloured en zwarte bevolking werd de toegang tot vele voorzieningen ontzegd en moesten hun bezittingen verlaten. Ze moesten vaak hun toevlucht nemen tot de townships, de krottenwijken zoals je ze ook nu nog bij bijna elke grotere stad aantreft of bouwden hun eigen informele nederzettingen.  In het begin van de jaren 80 begonnen 400-500 mensen een informele nederzetting in de buurt van het huidige Masiphumelele. Deze groep mensen werd, als gevolg van de apartheidswetten, steeds verjaagd naar Khayelitsha, een groot township bij Kaapstad. Voor de mensen die werk gevonden hadden in de buurt van Noordhoek en Fishhoek een groot probleem. Khayelitsha lag ruim 30 km verderop. Steeds opnieuw vestigden ze zich dus weer op dezelfde plek, op het laatst rond 1990 toen de Apartheid ten einde liep. Enkele duizenden inwoners van Khayelitsha voegden zich bij hen, allen op zoek naar werk. In die jaren bouwden ruim 8000 mensen hun “shacks” (een krot gemaakt van afvalmateriaal en alles waarmee je maar kunt bouwen, vaak hout en golfplaat) en begonnen hun eigen gemeenschap.

In 1992 is Masiphumelele officieel geadopteerd door Kaapstad en dus geen informele nederzetting meer. Kaapstad heeft basisvoorzieningen aangelegd (straten, elektriciteit, water, riolering). Recent is er een bus- en taxistation aangelegd en aan de overkant een brandweerpost.  Tot 1995 was er geen school of medische voorziening. Momenteel is er een basisschool, een high school, diverse kerkgebouwen(ook informele), een kliniek, een opvanghuis voor HIV besmette kinderen, een voorziening voor gehandicapte kinderen, 7 geregistreerde kinderdagverblijven, diverse informele crèches en een centraal gelegen educatieve voorziening (The Library). Veel hiervan is tot stand gekomen door inspanningen van diverse non-profit organisaties. De stichting Masicorp heeft hier sinds 1999 veel werk verricht en doet dit nog steeds met veel enthousiasme en doorzettingsvermogen.

Er zijn inmiddels ook betere huizen en gebouwen, maar 90% van de bevolking leeft nog steeds in shacks.  Het slechtste deel van Masiphumelele zijn de zgn. Wetlands. Een moerassig stuk wat eigenlijk niet voor bewoning bestemd is en waar bewoners regelmatig verjaagd worden. Als gevolg van woningnood blijven mensen zich ook daar steeds weer vestigen. Vanwege problemen in buurlanden zijn ook mensen uit Zimbabwe en Malawi in Masiphumelele komen wonen. In de wetlands is geen infrastructuur. Electriciteit wordt afgetapt van  bestaande lantaarnpalen. Vaak wordt ook nog petroleum gebruikt voor lampen of koken. Of hout.

Als je in een shack woont moet je water en toilet delen met vele anderen. Koken doe je op een kampeerfornuisje en elektriciteit moet je kopen van de eigenaar van de grond. In een ‘shack’ leef je met 5-6 personen, soms slaap je bij toerbeurt in het enige bed dat er staat. Er is veel werkloosheid in Masiphumelele. Een doorsnee familie: als het mee zit heeft de moeder zo’n 3 dagen per week werk als schoonmaakster. Ze moet kosten maken voor het transport naar en van haar werk. Vader is er niet of heeft geen vast werk. Iedere dag loopt hij langs de hoofdweg, en met hem honderden anderen, in de hoop dat er iemand passeert die hem een of meerdere dagen werk aanbiedt. Per gezin zijn er gemiddeld 3 kinderen. Het kinderdagverblijf kost geld, de basisschool niet maar wel het uniform, de schoolmaaltijden, de schoolspullen. Alle kosten in totaal laat vaak niet veel meer over dan 10 Rand  (= ongeveer  €0,65 !) per dag per persoon om van te eten. Er wordt dus weinig gevarieerd en slecht voedsel gegeten. De meeste mensen hebben vaak honger. Voor een korte ritje door hoofdstraat van Masi, klik hier. Wil je een kleine wandeling door de wetlands dan klik hier